Accueil Trends Consumptie Reeks sluitingen in de Brusselse horeca: echte crisis of journalistieke mythe?

Reeks sluitingen in de Brusselse horeca: echte crisis of journalistieke mythe?

26 januari 2026

Sinds enkele weken lijkt de algemene pers een nieuw feuilleton te hebben gevonden: een Brusselse horecasector die wordt voorgesteld als stervende. De krantenkoppen volgen elkaar in sneltempo op, de alarmsignalen stapelen zich op, en de sluitingen — reëel, gedocumenteerd en soms pijnlijk — worden op een rij gezet als bewijs van een collectieve ondergang. Grégory Sorgeloose, medezaakvoerder van Sorgeloose & Trice, een kantoor gespecialiseerd in de overname en overdracht van horecazaken, ontleedt die trend.

La Mirabelle, La Brocante, De Valera’s, Wine in the City… De lijst wordt langer, de shortcuts ook. Het verhaal is eenvoudig, bijna te: doet uw inzetten, niets gaat nog. De horecasector zou in een systemische, structurele, definitieve crisis zitten. Maar, zoals vaak, is de realiteit van de feiten minder spectaculair en oneindig veel complexer. Wanneer de pers individuele gevallen optelt om er een algemeenheid van te maken

Eén ding moet je de pers toegeven: ze doet haar werk. Sluitingen, herstructureringen, financiële moeilijkheden relateren, dat is legitiem. Wat dat minder is, is de heel menselijke verleiding om deze feiten aan elkaar te verbinden om er een globaal, angstaanjagend, clicks- en papierverkopend verhaal van te maken. De journalistieke loep houdt van reeksen, van massa-effecten, van zwakke signalen die worden omgezet in DEFCON 1-alarmen, zelfs al past het om in nuance te blijven: niet alles is rozengeur en maneschijn in het land van nonkel Bart.

Nu, de horeca is nooit een lange rustige rivier geweest. Brussel heeft altijd geleefd op het ritme van passeringen, overdrachten, koerswijzigingen, mislukte overnames, discrete sluitingen en luidruchtige openingen. Het verschil vandaag is niet zozeer het bestaan van deze bewegingen als wel hun zichtbaarheid. Ja, de balans is negatief. Ja, er zijn meer sluitingen dan openingen. Ja, de faillissementen zijn talrijk, inclusief de PRJ en het nieuwe fenomeen van stille faillissementen. Dat te ontkennen zou oneerlijk zijn. Maar deze realiteit omvormen tot één uniek apocalyptisch verhaal, dat is het essentiële missen.

La harde (en onbetwistbare) realiteit: een sector onder permanente druk

Laten we beginnen met de feiten, de echte, die niet onder storytelling vallen.

De horeca is een van de zwaarst gereglementeerde, belaste en gecontroleerde sectoren van het land: blackbox/witte kassa, controles op alle fronten, de aftrekbaarheid van restaurantkosten op een laag pitje, angstaanjagende hygiëneregels, verstikkende fiscaliteit, hallucinante sociale lasten, btw die geregeld als budgettaire pasmunt wordt gebruikt, terugkerende (on)gunstregimes, ongezonde concurrentie binnen de sector zelf tussen afhaal en ter plaatse, zelfs tussen de klassieke horeca en fastfood. Tel daar de historische stijging van de grondstoffenprijzen bij, de explosie van de energieprijzen (intussen deels teruggevallen) en, laten we die link leggen, een gewestelijk mobiliteitsbeleid dat sommige wijken op zichzelf doet terugplooien en zorgt voor chronische onbereikbaarheid voor bepaalde groepen, om nog te zwijgen van de torenhoge parkeerkosten, en je krijgt een bijzonder onverteerbare cocktail.

Maar de echte olifant in de kamer blijft de erfenis van Covid. De steunmaatregelen hebben velen geholpen te overleven, dat valt niet te ontkennen. Maar ze hebben ook een bubbel gecreëerd van uitstel, uitgestelde schulden en fragiele constructies. Geld dat met de ene hand werd gegeven, en meteen met de andere weer werd teruggenomen. Vandaag barst die bubbel, en komen zaken bloot te liggen die financieel wankel staan, soms al jaren. Economen hadden het voorspeld, en ze hadden gelijk. Op dat punt heeft de pers geen ongelijk: de sector lijdt. Echt.

Wat het mediaverhaal vergeet: de generatieschok en de dynamiek van cycli

Là où l’analyse devient souvent paresseuse, c’est lorsqu’elle oublie un facteur clé : le changement de génération. Depuis ± 7 ans, un mouvement lent mais profond est à l’œuvre. Historische uitbaters stoppen, dragen over, sluiten. Daartegenover komt een nieuwe generatie, met andere codes, andere wensen, andere modellen. De ‘klassiekers’ verliezen terrein én rendabiliteit, temeer omdat die zaken trouwens vaak overbemand zijn. Maar die generatie komt ook zonder financiële buffer. De banken hebben op hun beurt de teugels zo hard aangetrokken dat het bijna ridicuul wordt. De financieringscriteria zijn vaak compleet ontspoord, om niet te zeggen lachwekkend. Resultaat: een grote, goed ingeburgerde zaak overnemen — duur, met veel naam en faam? Niemand wil dat nog. Niemand kan dat nog. Of bijna niemand.

De geprogrammeerde veroudering

Naast dat alles legt de meedogenloze dynamiek van cycli haar helse ritme op. Als het in de jaren 90 niet uitzonderlijk was om een zaak te bezoeken die al 40 jaar open was, is dat vandaag allesbehalve het geval, met de opkomst van hyperconcepten waarvan de levensduur nauwelijks langer is dan die van een vlinder, met als gevolg een pijnlijke return on investment over zulke korte periodes. De horeca van vandaag lijdt aan geplande veroudering, terwijl veel klassieke concepten te weinig zijn meegeëvolueerd, overtuigd dat ze beschermd waren tegen modes. Maar er is een verschil tussen niet in de mode zijn en volledig gedeclasseerd zijn. De overname van een handelsfonds is uit de mode geraakt, bijna een scheldwoord. Nochtans blijft het soms de enige sleutel om toegang te krijgen tot bepaalde adressen. Vastgezet tussen die twee realiteiten vinden veel historische uitbaters geen overnemer. Dan probeert men huurbeheer, knutselt men tijdelijke oplossingen in elkaar… of men sluit, met het hoofd omhoog, na “goed geboerd” te hebben, of, vaker, met het hoofd omlaag, bij gebrek aan de mogelijkheid om al die te talrijke uitdagingen aan te gaan, na werkdagen van 15 uur.

Laten we hulde brengen aan wie durft

In plaats van jonge ondernemers de grond onder de voeten weg te trekken, is het hoog tijd om wie risico’s neemt, innoveert, zich aanpast en de Brusselse horeca elke dag opnieuw uitvindt, in de bloemetjes te zetten. De sector is niet aan het sterven. Hij is aan het veranderen, pijnlijk, onvolmaakt, maar zeker. En zoals altijd in Brussel: wat vandaag opent, wordt morgen een referentie. Kroniek van een aangekondigde wedergeboorte. Wordt vervolgd.

Partager cet article :

Wees als eerste op de hoogte,
niet als laatste om te reageren

Schrijf je in op onze mailinglijst met sectornieuws. Je ontvangt af en toe concrete en betrouwbare info, gemaakt voor professionals die geen tijd te verliezen hebben.