In Brussel en Vlaanderen schieten bistro’s van de nieuwe generatie als paddenstoelen uit de grond. Met ongecompliceerde kaarten, een ontspannen sfeer en hartverwarmende keuken weet deze nieuwe golf een publiek te verleiden dat op zoek is naar houvast en gezelligheid. Maar gaat het om een simpele trend die van elders is overgewaaid, of om een echte verschuiving in een Horecalandschap dat volop in verandering is? We legden de vraag voor aan Elisabeth Debourse, hoofdredacteur van Le Fooding.
Hoe analyseert u de nieuwe bistrottrend?
Het fenomeen is sterk in opmars, maar neemt nu al een bijzondere plaats in binnen het horecalandschap. We zien het opduiken in Brussel, maar ook in Vlaanderen, waar het concept van de ‘bistrot à la parisienne’ aanslaat. Het is een mix van nostalgie, herwerkte Parijse codes en de behoefte om opnieuw samen te komen op een plek die je kan zien als een van onze laatste ‘derde plekken’: het restaurant. Daarbij komt dat een groot deel van de Brusselse horeca gedragen wordt door Fransen. Hoe goed ze ook ingeburgerd zijn, ze brengen hun eigen codes mee.
Staat de ‘bistrot à la parisienne’ niet te ver van onze Belgische codes?
In onze Belgische typologie heb je de brasserieën – meer formele zaken waarvan de prijzen de voorbije jaren (terecht) gestegen zijn – en de tavernes, plekken waar bier en gezelligheid centraal staan. De bistrot van vandaag creëert daar een nieuwe tussencategorie: met brasserie-achtige gerechten, maar minder opgeblazen, minder franjes, meer geroezemoes en een lossere, vertrouwelijkere service. Je vindt er vaak klassiekers terug: gebraden kip, americain-friet, tong met beurre blanc… maar dan in een spontane, laagdrempelige ‘buurt’-versie. Het is een alternatief dat inspiratie haalt bij onze buren en tegelijk mee ons lokale referentiekader vormgeeft.
Zien we in Frankrijk dezelfde beweging?
Ja, en al langer. Na de neo-bistro’s zag Le Fooding een nieuwe generatie opduiken: de ‘rétrobistrots’. Die plekken combineren de charme van vroeger en de kaarten van toen met de producten en transparantie van vandaag. Een hybride formule die aanspreekt bij een publiek tussen 30 en 45 jaar, op zoek naar authenticiteit, troost, een gedeelde verbeelding en opnieuw samenzijn met vrienden. Met zijn herkenbare, stabiele en warme universum speelt de bistrot in op een diepere behoefte in tijden van angstaanjagend nieuws.
Imiteert Brussel een fenomeen dat van elders komt?
Gedeeltelijk. Brussel neemt bepaalde ingevoerde codes over, wat kan verrassen in een stad met een eigen erfgoed: net als in Vlaanderen waren er vroeger veel ‘bruine cafés’, maar vandaag zijn die vaak aan opfrissing toe. Het is opvallend dat zulke zaken niet meer worden gekoesterd en overgenomen door zelfstandigen (in plaats van door grote brouwers), want zij belichamen net de Belgische gezelligheid. De huidige dynamiek is dan ook dubbel: er is imitatie van buitenlandse modellen, maar tegelijk ook een sterke lokale bruis en een horecascène die volop in beweging is.
En aan Vlaamse kant?
We zien dezelfde energie, maar iets meer volgens vaste codes: francofiele bistro’s die tegelijk chic en cool zijn, met een strak uitgewerkt interieur, bedacht om vriendengroepen te ontvangen. Het zijn niet echt plekken voor een date, en ook niet precies klassieke familierestaurants, maar levendige adressen, lekker rumoerig, met een aanbod dat nostalgisch en tijdloos aanvoelt, en waar je altijd je vertrouwde houvast terugvindt.
Heeft deze trend ook te maken met rendabiliteit?
Een bistrot werkt doorgaans met een beperkte kaart, in een flexibel en betaalbaar decor. Het creëert een levendige sfeer zonder dure enscenering. Het is een model dat wendbaar lijkt, en zelfs in een moeilijke economische context rendabel kan zijn. Al moet dat op langere termijn nog blijken…
